عزیزم در دیاری که عشق رنگ باخته وبی وفایی حکم می راند

 درسرزمینی که همه چیز بوی مرگ می دهد

 با که گویم که با تو خوشبخترینم

 نازنین،اینجا غربتی است که همه جایش افسون شده است

 ومن آشنا ترین غریبه ام.وغریبی دردی است که

 جز من وپرستوها ومرغان مهاجر هیچ بشری تجربه اش نکرده است 

آدرس وبلاگ من در بلاگفا

http://zan-mard-zendegi.blogfa.com

ولایه هایی از روحم را که به خاموشی می گرایید

 دوباره فروغ وروشنی دادی می دانی آنقدر آزادم که بخاطر

 تر دستی وهنرمندی ات تحسینت کنم

 وپشت سر آن دوستت دارم ها را تقدیمت کنم

 بی آنکه دلیلی برای دوستت داشتنم بیاورم

ای به دادمن رسیده  تو روزای خود شکستن

ای چراغ مهربونی  توشبای وحشت من

ای تبلورحقیقت  توی لحظه های تردید

تو منو از شب گرفتی  تو منو دادی به خورشید

اگه باشی یا نباشی  برای من تکیه گاهی

برای من که غریبم  تورفیقی جون پناهی

ناجی عاطفه ی من  شعرم از تو جون گرفته

رگ خشک بودن من  از تن تو خون گرفته

اگه مدیون تو باشم اگه از تو باشه جونم

قدر اون لحظه نداره  که منو دادی نشونم

وقتی شب ،شب سفر بود توی کوچه های وحشت

وقتی هرسایه کسی بود  واسه بردنم به ظلمت

وقتی هرثانیه شب  تپش هراس من بود 

وقتی زخم خنجر دوست بهترین لباس من بود

توبا دست مهربونی  به تنم مرهم کشیدی 

برام از روشنی گفتی پرده شبو دریدی

تازه اونوقت میفهمیم اونم تنهاس خیلی تنها ... تنهائیاشو ازش بگیری ، میمیره. تنهائیاتو بهش بدی ،

طاقت نمیاره . بهترین کار اینه : تنهائیاتو واسه خودت نگه داری و تنهائیاشو با خودت قسمت کنی .

تازه اونوقت میفهمی چقدر دوسش داری

اگر گاهی ندانسته به احساس تو خندیدم

 و یا از روی خودخواهی فقط خود را پسندیدم

اگر از دست من در خلوت خود گریه ایی کردی

اگر بد کردم و هرگز به روی خود نیاوردی

اگر زخمی چشیدی گاهگاهی از زبان من

اگر رنجیده خاطر گشتی از لحن بیان من .... 

                    مرا ببخش